العلامة المجلسي (مترجم :همدانى)

152

بحار الأنوار (ج67 و 68) (فارسى)

اين صورت است كه رحمت من دست آنها را خواهد گرفت و منت و لطف من به آنان خواهد و مغفرت و رضوان من شامل حال آنان خواهد شد كه من خداوند رحمان و رحيم هستم و به اين صفات و نامها نام نهاده شده‌ام يعنى خودم اين اسامى را براى خود نهاده‌ام و نيز از عالم ( موسى بن جعفر عليهم السّلام ) روايت مينمايم كه خداوند متعال وحى فرمود بموسى بن عمران عليه السّلام كه دو نفر را زندانى كند موسى بن عمران هم آن دو نفر را بزندان افكند پس از مدتى آنان را آزاد كرد ديد يكى از آنها لاغر و ضعيف شده از او پرسيد چرا اين چنين ضعيف‌شده‌اى و چه عاملى موجب اين حالت شده است ؟ پاسخ داد خوف و ترس از خدا . ولى ديگرى را كه مشاهده كرد هيچ گونه تغييرى در او راه نيافته . از او سؤال نمود كه تو با هم زندانى خودت در يك وضع مشابه و واحدى بوديد چطور شده كه رفيقت آنچنان ضعيف شده ولى در حال تو هيچ گونه دگرگونى پيدا نشده است ؟ آن شخص گفت چون من نسبت به خدا و لطف و كرمش خوش گمان و بسيار اميدوار بودم . موسى عرض كرد خداوندا گفتار هر دو بندهء خود را شنيدى كداميك از اينها در نظر تو برتر و بهتر است خداوند فرمود آنكه داراى حسن ظن و اميدوار است او افضل است . و نيز از عالم روايت مينمايم كه خداوند متعال بموسى بن عمران وحى فرمود . كه اى موسى به بنى اسرائيل بگو . من در كنار گمان و بينش بندهء خود هستم اكنون خود بنده هرطور گمانى كه در حق من ميخواهد داشته باشد كه من طبق گمان و بينش بندهء خود با او رفتار خواهم كرد . 42 - مصباح الشريعه . حضرت صادق عليه السّلام فرمود . توكل كاسه‌اى است در بسته و مهر شده كه خداوند متعال او را مهر كرده و از اين كاسه هيچ كس نمىآشامد و كسى اين مهر را باز نخواهد كرد مگر متوكل و كسى كه تمام اعتمادش به خدا باشد همان طورى كه خداوند فرموده وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ ابراهيم 11 و نيز فرموده وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ مائده 23 اگر ايمان داريد بايد بر خدا توكل كنيد . كه توكل را كليد ايمان و ايمان را قفل بسته توكل قرار داده و با توكل است كه اين قفل باز و ايمان كامل بدست مىآيد و حقيقت و حقيقت و ماهيت توكل ايثار و برگزيدن است و معناى ايثار اولويت دادن و مقدم داشتن حق يكطرف است و شخص متوكل بالاخره يكى از دو ايثار را بايد در نظر بگيرد . يا توجه خود را بمعلول و اسباب و وسائل خلقت معطوف بدارد كه اين توجه بوسائط ظاهرى كه خود اينها معلول هستند حجاب و مانع خواهد شد از اينكه علت اصلى را ببيند . و يا توجه خود را به علت اصلى و سرچشمهء هستى كه ذات بارى تعالى باشد معطوف ميدارد كه البته در اين صورت حجابهاى را كنار زده و با او خواهد بود و اگر ميخواهى كه واقعا متوكل باشى و متعلل نباشى